Braque d'Auvergne
De zwart-witte staande hond uit de Cantal, die al galoppeerde voordat iemand standaarden opschreef.
Kerngegevens
| Grootte | Middelgroot tot groot · 57–63 cm (reuen), 53–59 cm (teven) |
| Gewicht | 22–28 kg — rasliteratuur; de standaard noemt geen gewicht |
| Levensverwachting | 12–15 jaar — rasliteratuur, geen onderzoeksdata |
| Energie | Hoog — minstens 2 uur per dag, met vrij rennen |
| Verharen | Matig — korte vacht, één keer per week borstelen |
| Vacht | Kort, glanzend, nooit hard · zwart met witte aftekeningen, gespikkeld of geschimmeld |
| Groep | Jachthonden · Continentale staande honden, type braque (FCI nr. 180, Groep 7) |
| Herkomst | Auvergne (Cantal), Frankrijk |
Raskenmerken
Vriendelijkheid
Verzorging
Brein
Karakter
Zachtaardig, zeer aanhankelijk, intelligent en gehoorzaam: het gedragshoofdstuk van de standaard is vier bijvoeglijke naamwoorden lang, en het sluit af met de zin die er voor gezinnen toe doet — hij past zich goed aan het gezinsleven aan. Toch blijft het een hond van jagers. Dezelfde pagina vraagt om een krachtige neus en zegt dat de opvoeding vooral bestaat uit het ontwikkelen van zijn natuurlijke aanleg, wat in de praktijk betekent dat het voorstaan, het brede zoeken en de geurobsessie er al in zitten, en dat het jouw taak is ze ergens heen te laten. De rasliteratuur voegt twee eerlijke kanttekeningen toe die de standaard niet maakt: de Auvergne wordt langzaam volwassen, en hij praat graag mee — reken op commentaar wanneer hij opgewonden is of te weinig te doen heeft. Het is bovendien een gevoelige jachthond die werkt voor warmte en beloningen; bij een harde hand klapt hij dicht.
Gewoontes & eigenaardigheden
Zwart-wit, punt uit
De kleurparagraaf staat precies één patroon toe: zwart met witte aftekeningen, in twee erkende typen, gespikkeld of geschimmeld — en een keurmeester mag dat verschil niet gebruiken om twee honden van gelijke kwaliteit uit elkaar te houden. Geheel zwart, geheel wit, het ontbreken van spikkeling, tankleurige aftekeningen en een gloed van 'verbrand brood' zijn allemaal diskwalificerend, net als een ongepigmenteerde neus en gele 'roofvogelogen' of glasogen.
Geen hubertusklauwen, hoe dan ook
De standaard diskwalificeert de aanwezigheid van hubertusklauwen — en ook de sporen van hun verwijdering. De hond hoort met schone benen geboren te worden, en dat is zeldzame taal, zelfs onder de braques.
Oren laag en satijnzacht
Naar achteren aangezet en in rust hangend onder de lijn van neus naar oog, licht naar binnen gedraaid, afgerond aan de punt, en lang genoeg om, naar voren gelegd, de neuswortel te bereiken. De standaard noemt de oorlap soepel en licht satijnachtig; te hoog aangezet, te kort of gedraaid als een kurkentrekker telt als ernstige fout.
Een schommelende galop
Zijn gebruikelijke jachtgang is een gemiddelde galop, regelmatig en licht schommelend — de eigen woorden van de standaard — in een volgehouden ritme dat dezelfde tekst aanwijst als de bron van het beruchte uithoudingsvermogen van het ras. Dit is een hond gebouwd om de hele dag lange afstanden af te leggen op het moeilijkste terrein.
Verzorging
| Beweging | Twee uur per dag of meer, met echt vrij rennen. Dit is een staand ras dat met een werkproef wordt beoordeeld en gevormd is om van 's ochtends tot 's avonds over hard land te galopperen; jacht, veldwedstrijden, canicross of lange heuvelwandelingen zonder lijn passen allemaal. Zo'n goede neus heeft werk nodig — geurspellen tellen mee als werk. |
| Verzorging | Eén sessie per week met een stevige borstel houdt de korte, glanzende vacht in orde, en het verharen blijft matig. Het echte onderhoud zit in de oren: lang, laag hangend en dichtgevouwen tegen elke luchtstroom, dus kijk er regelmatig in en maak ze schoon, zeker na een dag in de dekking. |
| Training | De standaard zegt dat de opvoeding vooral bestaat uit het ontwikkelen van zijn natuurlijke aanleg, en dat is ook de eerlijke methode: stuur het voorstaan en de neus in goede banen in plaats van ertegen te vechten. Houd de sessies kort, de beloningen echt en je handen zacht — dit is een gevoelig ras — en begin vroeg met het terugkomen, want volgens de rasliteratuur wordt hij langzaam volwassen. |
| Gezondheid | De rasliteratuur meldt geen breed erkende rasspecifieke problemen, en achter de 12–15 jaar die meestal wordt genoemd zit geen rasbreed onderzoek. Buiten Frankrijk is de populatie klein, dus vraag fokkers naar heupuitslagen en de diepte van de stamboom — verstandige praktijk bij elke staande hond, eerder dan een vastgelegde eis van een fokprogramma. |
Veelgestelde vragen
Waar komt de bijnaam Bleu d'Auvergne vandaan?
Van het geschimmelde vachttype — grisonnée in de Franse standaard — waarbij de zwarte spikkeling zo dicht door het wit loopt dat de hele hond blauwgrijs lijkt. De hond deelt die bijnaam met de blauwschimmelkaas uit dezelfde streek, wat zoekmachines in verwarring brengt en verder niemand. De standaard zelf noemt nergens blauw: zwart met witte aftekeningen, gespikkeld of geschimmeld, en de twee patronen zijn in de ring gelijkwaardig.
Hoe verschilt hij van de andere Franse braques?
Frankrijk heeft meerdere staande braques — de Braque français in twee maten, de Bourbonnais, de Saint-Germain, de Ariège — en de meeste dragen lever, kastanje of oranje. Alleen de Auvergne is strikt zwart-wit, met laag aangezette, satijnzachte oren en een eigen streekgeschiedenis: volgens de standaard zit hij al meer dan twee eeuwen in de Cantal, uit een gemeenschappelijke stam van staande honden, verfijnd door selectie waaraan, in de voorzichtige woorden van de standaard, de ridders van Malta zouden kunnen hebben deelgenomen.
Zijn het goede gezinshonden?
De standaard zegt het letterlijk: een zachtaardige hond, zeer aanhankelijk, die zich goed aanpast aan het gezinsleven. De kanttekeningen zijn die van elke werkende staande hond — een bewegingsrekening van twee uur per dag, een neus die zonder vroeg aangeleerd terugkomen een spoor de provincie uit volgt, en, volgens de rasliteratuur, een stem die hij graag gebruikt.